Over Trump, van mening verschillen en over de bias van ons brein

Vandaag was een bijzondere dag. Veel mensen in de Westerse Wereld maar wellicht overal, werden wakker met een realiteit die velen, waaronder ik, niet hadden zien aankomen. Die we niet voor mogelijk hadden gehouden. Trump is verkozen tot President-Elect in de Verenigde Staten van Amerika, het ‘Land of the Free’, de belangrijkste economie van de Westerse Wereld en een baken van vrede en vrijheid.

Ik werk bij een Amerikaans bedrijf, ken Nederlanders die voor dat bedrijf naar de VS verhuisd zijn en spreek dagelijks een aantal Amerikanen. De mensen die ik spreek wonen in een typische ‘Blauwe Staat’ aan de Westkust. Bij de Nederlanders, ook bij mezelf, op kantoor waren de reacties heftig. Een van de eerste dingen die ik mezelf realiseerde in de auto naar kantoor was het idee dat Trump wel eens fikkie kan gaan stoken in onze achtertuin. Dat Trump een persoon is die zich makkelijk uit laat lokken door Putin, die IS omver gaat blazen door het Midden-Oosten helemaal in brand te steken, die de relatie met Noord-Korea, Iran en Cuba weer op scherp zet. Een man die de meeste nukes within an arm’s reach heeft.

Is de wereld gek geworden?

Is de wereld gek geworden? De Britten uit de EU, de Amerikanen die gaan navelstaren en Amerika weer great gaan maken. Is dit de nieuwe wereldorde? Onze bevrijders van 60 jaar geleden kiezen nu ineens voor zichzelf in plaats voor de wereld? Voor hun eigen recht om een gun te dragen versus de plicht om de wereldvrede te bewaren en bewaken?

Toen ik later op de dag m’n Amerikaanse collega’s sprak werd het beeld bevestigd van een tot op het bot verdeeld land, geholpen door een in mijn ogen achterhaald systeem waarbij de kandidaat die de meeste stemmen krijgt, niet automatisch de leider wordt. Een systeem van alles of niets. Een systeem waarbij je stem als je in New York woont nauwelijks effect heeft versus wanneer je in Ohio of Florida woont.

Op facebook las ik later een post van iemand die toegaf, vanwege een eigen bedrijf, nooit open was over op wie ze zou stemmen. Ze verbrak dat geheim omdat ze op Trump gestemd had en zich niet comfortabel voelde bij het verwijt en de vragen waarom een vrouw zou kunnen stemmen op een sexistische en racistische man. Ze beschreef hoe ze tot de keuze was gekomen, dat ze alle voor en tegen nieuwsberichten en video’s had bekeken en dat ze een bewuste afweging had gemaakt. Ze voelde dat ze weggezet werd door de groep mensen die Trump verwijt mensen weg te zetten. En dat was een eye-opener voor me.

Onlangs heb ik een paar hoofdstukken gelezen uit het boek Thinking Fast, Thinking Slow van Daniel Kahneman. (erg interessante materie, maar ik kom de laatste tijd niet echt meer toe aan lezen) Van de delen die ik gelezen heb en op basis van wat ik heb onthouden geldt dat het menselijk brein enorm efficient is.. en soms zelfs efficiënter dan ons zelfbewustzijn. Om zo slim en snel te kunnen denken, legt ons brein een hoop short cuts aan. Zonder dat we het weten, heeft ons lerend vermogen er toe geleid dat we heel snel conclusies trekken zodat we minder vaak actief hoeven te denken. Als we rook zien, gaan we er uit dat er vuur is. Als eten lekker ruikt, gaan we er van uit dat het lekker is (vandaar dat Pindakaas zo’n bijzondere gewaarwording is).

Waar ik mezelf op betrapte, in de file voor me uit starend tussen regendruppels en rode achterlichten, is dat ik ook heel snel conclusies trok, extrapoleerde en generaliseerde. Op het werk grappen we altijd dat Amerikanen dom zijn, hier werd het bevestigd.

In de nasleep van de verkiezingen kwam ik op Facebook een chart tegen over hoeveel mensen nou echt op Trump hebben gestemd versus alle Amerikanen boven de 18. Wat blijkt: een hoop hebben niet gestemd, een hoop mochten niet stemmen of waren niet geregistreerd en een klein aantal stemde op iemand anders dan Trump of Clinton (daar hoor je trouwens ook zo verdacht weinig over). Of het allemaal waar is weet ik niet (ik word steeds voorzichtiger), maar uiteindelijk heeft dus maar zo’n 23 procent van de Amerikanen op Trump gestemd. En wat we niet weten, waarom hebben ze op Trump gestemd? Is het een proteststem, zijn ze het eens met alles wat Trump zegt en van plan is of hebben ze voorzichtig alles overwogen, alle alternatieven overwogen en een bewuste keuze gemaakt?

En wij dan? Onze angst? Ik hoorde mensen (inclusief mezelf) instinctief de Amerikanen beschuldigen van egoisme… dat ze zich moeten beseffen dat Amerika een internationale verantwoordelijkheid heeft, dat hij WOIII gaat veroorzaken enzovoort enzovoort. Maar is die reactie van ons niet juist egoistisch? Wij redeneren vanuit onszelf? Misschien is Trump wel het beste dat Amerika is overkomen, misschien doet hij voor die ruim 300 miljoen amerikanen hele goede dingen? Misschien is ons slechte beeld wel gebaseerd op conclusies die ons brein heeft getrokken op basis van de gekleurde media in Nederland?

Meer vragen dan antwoorden…pff…. benieuwd waar dit naar toe gaat.

Wat is Marketing Automation eigenlijk?

bron: http://blogs.forrester.com

Ik werk nu al zo’n vier jaar bij een B2B-bedrijf in een Digital Marketing rol waar nu al zo’n twee jaar actief bezig zijn met Marketing Automation. Op aangeven van IT hebben we ooit een licentie gekocht op Eloqua (inmiddels overgenomen door Oracle) zonder dat we echt wisten waar we aan begonnen. Regelmatig krijg ik de vraag (zelfs intern):

“Wat is marketing automation nou eigenlijk?”

(en hoe draag je eigenlijk bij aan de top line?)

E-mail marketing + CRM + Analytics = E-mail marketing on steroids

Vaak leg ik het uit als een combinatie van bestaande tactieken. In eerste instantie is Marketing Automation Lees verder

syrian-boy-drowned-mediterranean-tragedy-artists-respond-aylan-kurdi-1

Zondagochtend overwegingen en #vluchtelingen

Terwijl de oudste aan het genieten is van een nieuwe aflevering Ninjago (LEGO is goed bezig) en de jongste een toren aan het bouwen is van blokken en auto’s, zit papa aan de keukentafel met z’n tweede kop koffie. Het is zondagochtend 9:09. De kids waren half acht al wakker en ik had mama beloofd dat zij vandaag mocht uitslapen, ik mocht dat immers gisteren tot ruim half tien (dankjewel schat).

Na een uur op de bank met een dekentje, appelsap voor de kids en een boterham met gegrilde sateworst blader ik door mijn timeline op Facebook. Wat me op valt is dat een groot deel van mijn timeline over de vluchtelingen crisis gaat, zowel positief als negatief. Ja ook ik heb in mijn familie mensen die pagina’s volgen als ‘Nederland mijn vaderland’. Ik krijg vaak enorme jeuk van dat soort verhalen in mijn timeline dus heb Facebook inmiddels bedankt voor het verbergen van dat soort onzin. Ik vermoed, maar zo ver is het nog niet gekomen, dat wanneer iemand iets van Geert Wilders zelf deelt, ik hem/haar ga ontvrienden, ook al is het familie. Ieder heeft recht op zijn eigen mening, maar ik heb ook recht op rust in mijn timeline.

Ook zijn er een paar positieve stemmen, zoals dat artikel van het AD over een Syrische arts die eerste hulp verleende in Weert. Prachtig verhaal natuurlijk, medemenselijkheid kent geen etniciteit. Maar wel erg jammer dat het ook als een ‘positieve uitzondering’ op valt. Ik betrap me zelf er op dat ik denk “Zie je wel, het kan wel goed gaan”.

Waar ik me aan irriteer is dat er weinig inhoudelijk debat gevoerd wordt over de vluchtelingencrisis. Van die mensen die het geld voor de noodhulp afzetten tegen het feit dat de ‘Nederlandse zorg kapot bezuinigd wordt’. Mensen die verbanden leggen dat je als gezin in de bijstand iets minder bijstand krijgt wanneer je allemaal werkt en de noodopvang die geboden wordt aan mensen die huis, haard en familie achtergelaten hebben vanwege angst, geweld en oorlog. En serieus, waar hebben we het over… maar een heel klein deel komt daadwerkelijk naar Europa, de overgrote meerderheid is opgevangen in de regio, ik vermoed onder erbarmelijke omstandigheden.

Europa, een continent dat al eeuwen verscheurd wordt door oorlog en imperialisme, een continent waar nog steeds een hoop mensen de verschrikkingen van WOII in het geheugen hebben, dat continent zou toch juist in staat moeten zijn om een oplossing te vinden? Europa is gebouwd op grote groepen migrerende volken, maar opeens is iedereen stil gaan staan en zei “Dit stuk land is van ons”…. bizar.

Ik vind dat Europa er alles aan moet doen en als Unie de veerkracht moet vinden om deze humanitaire crisis het hoofd te bieden. Ja, wijzen naar de rijke golfstaten die niets doen begrijp ik, maar dat ontslaat ons niet van onze menselijke verantwoordelijkheid. Als Unie moeten we Griekenland en de landen in ZO Europa helpen bij de registratie en begeleiding van vluchtelingen en moeten we ze zo snel mogelijk uitzicht of uitsluitsel bieden.

 

Een nieuwe uitdaging…. of niet?

Voor wie mijn vorige post gelezen heeft, is inmiddels duidelijk dat ik ontslag genomen heb bij The Coca-Cola Company. Ik had niet verwacht dat ik zoveel reacties zou krijgen, op deze site, op mijn LinkedIn en ook van complete vreemdelingen. Uitzonderingen daargelaten begrijpt iedereen het verhaal en sommige mensen noemen het moedig. Er was ook een maloot van een reclame-bureau die dacht dat ik hem wil binnen kon loodsen bij Coke 😉 #sukkel… Lees verder

Over dromen die veranderen en je droombaan opzeggen

Ongeveer driekwart jaar geleden was ik helemaal door het dolle heen. Op een avond zat ik een beetje door m’n LinkedIn te bladeren, en daar stond het. Een vacature. Bij het mooiste, beste en gaafste bedrijf ter wereld. Een bedrijf dat al zo’n 129 jaar in staat is om te innoveren in marketing, producten en merken. Om het nieuws te halen en in alle marketingboeken genoemd te worden als voorbeeld. Het bedrijf dat mijn hart gestolen had een jaar of tien geleden toen ik daar stage liep. Een bedrijf waarvoor je elke dag naar Rotterdam zou moeten.

Lees verder

Waarom het niet lukt elke maand een boek te lezen…

Nu al gefaald, de maand is nog niet voorbij (het is de 26e) maar toch lijkt het er sterk op dat ik het niet ga halen. Dat ene goede voornemen waarvan ik me had voorgenomen dat het geen voornemen was, maar wel iets dat ik belangrijk vond…en nog steeds vind…en toch lukt het niet.

Ik ben bijna op de helft van het boek en ik sta op het punt af te haken… ik ben benieuwd naar het verloop van het verhaal, maar blijkbaar niet nieuwsgierig genoeg om het boek ’s avonds of in het weekend op te pakken en er in te gaan lezen. Zegt dit nu iets over mij, over het boek of over de auteur? Of over mijn interpretatie van de schrijver via het boek? Ik weet het niet…waarschijnlijk ligt het aan mij (Ik had destijds geen moeite om door de Max Havelaar of Ontdekking van de Hemel te komen)…daarmee ligt het dus aan mij.

Toch voelt het niet helemaal als een failure (het is ook eigenlijk geen failure). Door het voornemen, dat geen voornemen was, kwam ik er achter dat ik lezen heel fijn vind, dat ik geïnteresseerd ben in hoe men tegen de wereld aankijkt om op basis daarvan mijn wereldbeeld te maken of aan te passen of juist bevestigd te zien. Ik voel dat je door te lezen (fictie/non-fictie) je rijker wordt en je nieuwe dingen makkelijker plaatst, relativeert of ‘een plekje geeft’.

Mijn voornemen is geen failure omdat ik wel degelijk meer ben gaan lezen. Het zijn alleen geen boeken, het zijn, gezien de tijd waar in we leven, snackable verhalen die in een paar minuten een punt maken. Sinds een paar weken merk ik dat ik kan verdwalen op www.medium.com. Deze website biedt alle auteurs een platform om een verhaal, betoog, analyse of gedicht te delen met de wijde wereld. En wat blijkt, ik kan hier echt verdwalen, net als ik zou kunnen verdwalen in een encyclopedie als die life-size was en ik genoeg tijd zou hebben om te verdwalen.

Dus terug naar mijn voornemen, het idee staat nog, het doel heb ik niet gehaald. Ik heb echter in de eerste maand al wel geleerd dat voor mij, nu in deze tijd, een boek lezen niet zo handig is, maar dat een paar goede blogs beter past bij mijn nieuwsgierigheid op dit moment.

Overigens heb ik wel weer wat nieuwe boeken besteld….eens kijken hoe dat gaat…. 

The-Friendship-Algorithm-the-big-bang-theory-3760350-1280-720

Hoe ver kan een algoritme gaan?

Iedereen ken wel het enge voorbeeld. De Amerikaanse winkelketen Target wist uit het koopgedrag van een jonge dame zo goed af te leiden dat ze zwanger was, dat ze haar aanbiedingen stuurde voor luiers en babyvoeding terwijl haar ouders nog niet wisten dat ze zwanger was. Er zijn zelfs verhalen waar de dame in kwestie nog niet eens wist dat ze zwanger was. Of deze verhalen waar zijn weet ik niet, maar ik weet dat het wel degelijk speelt. Lees verder

Data is slechts het symptoom van informatie

2152798588_724f8a2f1c_mData is the new oil. Big data is the next big thing. The internet of things, wearables en sensors all over the place gaan nog meer data genereren. Veel techologists, marketeers denken dat hiermee een nieuw tijdperk aanbreekt. Wat op zich zo is. Ik denk alleen dat we ons bewust moeten zijn dat meer data niet altijd het antwoord is. Lees verder